Hoe het werkt – in Berley-Duck, een deel van België in Nederland

Tegen de tijd dat het leven zich op openbare plaatsen hervat, de globaliseringsreis. Tegenwoordig wordt de Belgische verblijfplaats in Nederland omringd door Pearl-Duck, een Nederlandse kolonist. De situatie is soms nijpend voor de burgers, aangezien de twee landen zeer verschillende stappen hebben ondernomen in het licht van de regering-19.

1. Verspreide orde houden

Links kruisen we in Nederland. De drogisterij bleef open, maar Sylvia Reebrook moest haar Kunst Wall Eleven Art Gallery twee maanden sluiten. Niet voor niets: zijn winkel, hoewel over de grens, valt onder “Belgisch” recht. Iets verder ging een kinderkledingwinkel over de grens slechts een deel van de schappen dicht en elke klant moest een karretje ophalen om de door de Nederlandse overheid opgelegde afstand van 1,5 meter te respecteren. De juridische situatie is soms erg verwarrend, maar iedereen aanvaardde zijn verantwoordelijkheden.

2. Tegenstrijdigheden van deconfinitie

Sylvia had, zoals alle Belgische kooplieden, het recht om op maandag 4 mei haar galerie te heropenen. Maar de grens tussen België en Nederland is officieel gesloten omdat Brussel denkt dat Den Haag tijdens de crisis veel minder controlemaatregelen heeft genomen.

Grensreizigers hebben het recht om in Nederland te gaan werken, maar niet om daar te winkelen. Het is Sylvie daarom verboden om haar schilderijen aan de Nederlanders te verkopen:

“Dit is helemaal gek! Het is de dubbele boete. Na twee maanden heb ik het recht om te openen, maar ik kan mijn schilderijen alleen aan Belgen verkopen, terwijl mijn klanten voornamelijk Nederlanders zijn! Waar ga ik mijn huur voor betalen?”

3. Een grenspuzzel

Stadsplattegrond is een echte puzzel. Barley-Duck en zijn Nederlandse buurman Barley-Nassau zouden de meest complexe grensregio ter wereld zijn. Het bureau voor toerisme heeft er een aanwinst van gemaakt en mensen van over de hele wereld komen door de straten lopen vol met witte kruisen die de grens markeren.

“Als we bijvoorbeeld geconfronteerd worden met absurde wetgevingssituaties, varieert de leeftijdsgrens voor het kopen van alcohol, en we zien meestal compromissen tussen de twee delen van de stad.”, Legt Willem von Cole, directeur van het Bureau voor Toerisme, uit.

“Daar, tegenover Govt-19, de twee regeringen aan de andere fronten, weten we niet wie de juiste keuze heeft gemaakt, dus gebruiken we de regels.”