“We moeten ongelijkheid in toegang tot wetenschap bestrijden om meer accurate en geldige kennis te produceren.”

PhD in sociologie en docent Pedagogische Wetenschappen aan de Katholieke Universiteit van het Westen, schreef Clemence Peronnet in Wiskundige hobbel niet gevonden (Anders, 272 p., 19 euro) De resultaten van zijn proefschrift werken over de smaak van kinderen voor wetenschap. Ze gelooft dat de uitputting van meisjes en arbeiderskinderen in de wetenschap het resultaat is van uitsluitingsmechanismen en een vorm van sociale controle die ze voorstaat om te bestrijden.

De smaak voor wetenschap lijkt te snel te verdampen bij meisjes en kinderen uit de lagere klassen. Je brengt nieuwe interpretaties van deze situatie. Hoe ben je tot deze observatie gekomen?

Per terrein is dit waarschijnlijk het beste startpunt. Ik begon deze sociale enquête in CM1-klassen die ik toen vond op 5^NS, in Lyon. De vraag was waarom er zo weinig meisjes in de wetenschap zijn. De aanvankelijke hypothese, die al snel werd weerlegd, was dat ze waarschijnlijk minder culturele praktijken hadden die verband hielden met de wetenschappen. Ik was uitgenodigd door de Wetenschappelijke Bemiddelingsvereniging die een project uitvoerde met Priority Education Network-scholen, dus ik stelde mezelf ook een vraag voor jongeren uit de lagere klassen, meisjes en jongens. In dit sociale profiel hebben meisjes de meest wetenschappelijke hobby’s buiten school gehad, zoals het kijken naar populaire programma’s zoals “C’est pas sorcier”. Het waren de meisjes die me vertelden: “Wetenschap, ik vind het leuk, ik wil gaan, ik kan het, ik heb er zin in!” “ Toen zakte het enthousiasme.

Je beschrijft deze uitval tijdens je studie. Wat gebeurt er op dit moment?

Er zijn veranderingen die heel specifiek zijn voor de beleving van het leven van kinderen, de overgang naar de adolescentie, de reorganisatie van vriendengroepen, de plaats in het gezin, de rollen die we voor kinderen kunnen spelen, en meisjes in het bijzonder.

Wat voor hen bijdraagt ​​aan deze transformatie is het zien van de figuren van wetenschappers in al deze culturen die ze consumeren, helemaal niet aantrekkelijk omdat het vaak mannen zijn, oud en lelijk. Ze vragen zich af of ze zelf niet lelijk en een beetje gek zouden worden als ze zo door zouden gaan. De zeldzame vrouwelijke personages in populair-wetenschappelijke tijdschriften worden al lang geportretteerd in thuissituaties, of erger nog, als kruiken, zelfs als ze ouder worden.

Je hebt 79,56% van dit artikel om te lezen. De rest is alleen voor abonnees.