Wat er sinds Sarkozy is gebeurd, is zeer gevaarlijk: Bevrijding

Christian Lehmann is arts en schrijver. In ‘Liberation’ vertelt hij het verhaal van een gemeenschap die al lang getroffen is door het coronavirus. Vandaag keren we terug naar de hervormingen van opeenvolgende regeringen die sinds 2007 de zorg voor ALD hebben verzwakt.

“Sociale bescherming is eerder een kostenpost voor het internationale concurrentievermogen dan een voordeel.” Econoom Eric Le Boucher legde het uit Le Figaro In 2006, toen Nicolas Sarkozy zijn lange mars naar de presidentsverkiezingen begon, met zijn favoriete slogan ‘Doe meer om meer te verdienen’, was een van de belangrijkste maatregelen van zijn neoliberale project het creëren van kortingen op de gezondheidszorg, in naam van empowerment. … kankerpatiënten, arbeidsongevallen, diabetici en mensen met nierfalen. “Is er een verzekering zonder eigen risico?” ’ vroeg hij sarcastisch aan het publiek. Achttien jaar later heeft het ondermijnende werk goede vooruitgang geboekt. De kortingen op de gezondheidszorg werden in 2007 goedgekeurd, ondanks sterke mobilisatie en een gezondheidszorgstaking die was begonnen door Bruno-Pascal Chevalier, de overleden aids-activist. De reikwijdte van langdurige aandoeningen (ALD) die profiteren van een dekking van 100% is opnieuw gedefinieerd, naar beneden, met het einde van ernstige hypertensie (hypertensie), die miljoenen mensen trof, op basis van het feit dat hypertensie geen ziekte is; Risico factor. Financiële consistentie is niet belangrijk, omdat het vanaf het begin behandelen van chronische ziekten om te voorkomen dat ze verergeren, de uiteindelijke kosten voor de samenleving duidelijk verlaagt. Hoe groot het gat in de verwachtingen ook is