Voor het eerst zien we de geboorte van een zwart gat of neutronenster in een supernova: Libération

Het is een ontbrekende schakel in de astronomie die zojuist is ingevuld: twee onafhankelijke teams van astrofysici hebben bewezen dat een supernova (de explosie van een massieve ster aan het einde van zijn leven) feitelijk een intense zwaartekrachtdichtheid in de kern produceert.

Wanneer de zwaarste sterren in ons universum na een paar miljard jaar het einde van hun leven bereiken, hyperinflateren ze en exploderen vervolgens, waardoor de buitenste lagen van hun atmosfeer om hen heen worden afgestoten. Dit plotselinge en gewelddadige fenomeen wordt een supernova genoemd. Het veroorzaakt een lichtflits die zo krachtig is dat deze vanuit andere sterrenstelsels kan worden gezien. De heldere explosie duurt een paar dagen en verdwijnt dan. Maar waar de ster stierf, blijven de dingen evolueren: de uitgestoten gaslagen vormen een soort korst die zich langzaam de ruimte in verspreidt. In de kern van deze korst wordt het lichaam van de ster samengedrukt en vormt een donkere, soms superdichte ster NeutronensterEn soms een zwart gat.

Dit is wat we al tientallen jaren in alle astronomieboeken en -cursussen hebben geleerd. Deze kennis werd mogelijk gemaakt door het werk van astrofysici Walter Baade en Fritz Zwicky, die in de jaren dertig begrepen dat supernova's de overgang tussen een instortende ster en een neutronenster moeten vertegenwoordigen. We ontdekten de alternatieve mogelijkheid van de vorming van zwarte gaten kort daarna, toen we in de jaren zestig deze sterren begonnen te beschrijven die zo dicht waren dat zelfs licht er niet aan kon ontsnappen.

Maar al deze conclusies zijn tot nu toe een geaccepteerd theoretisch werk gebleven