|
Z93: de salsazender van Puerto Rico |
|
|
|
Geschreven door May Peters
|
|
Monday 01 December 2008 |
 Sinds 1994 is Zeta noventa y tres een van de redenen waarom ik 'boricua geworden' ben - alsof je dat kan worden... Dat waren de woorden van mijn collegas van El Gran Combo de Puerto Rico over mij tijdens hun concert afgelopen vrijdag in Amsterdam. Van de nationale salsazender verdwijnt je te hoge cholestorolgehalte, midwinterdip, licht-tekort syndroom en onderkoeling! Na vijftien jaar ken ik de programmering van zondag uit mijn hoofd. De zender is nu ook op internet te beluisteren.
's middags El salón de la fama: alleen maar salsa klassiekers; Ismael Rivera, Hector Lavoe, Willie Colón, Fania All Stars. Het beste van de gloriejaren zeventig en tachtig van de New Yoricans en Puerto Rico. Als je daar een maand naar luistert, word je een kenner.
Ik denk aan hoe ik 's middags op het strand lig in Park Boulevard, bij mij om de hoek, de zandkorreltjes in mijn oordopjes van mijn radiootje van $10,- bij de Radio Shack, en mijn rechtervoet en beide handen de clave tikkend op Pa' huele van Eddie Palmieri....
Na twee uur ga ik net iets te verbrand naar huis, terwijl de rumba-mensen bij de kiosk ook opruimen. Zal ik hun nog even groeten, of hoe laat is het? Want dan moet ik mij spoeden voor mijn aperitief: een mojito (als ik tenminste hierba buena kan vinden op de markt in Santurce, waar het veel te duur is en verdord, en ze het heel zelden hebben, maar wat het daarom goddelijk maakt) en anders gewoon een ijskoud blikje Medalla.
Om dan op het balkon, met de zeewind ter verkoeling, om 5.30 pm naar mijn absolute favoriete programma te luisteren van de hele week: 'A puro Bolero' de allermooiste boleros uit de hele Caribische geschiedenis: Contigo en la distancia van Cheo Feliciano, Cuando digas sí van Richi Ray en Bobby Cruz, Adalberto Santiago. Mijn cadeautje van de week!
Als mijn biertje op is (die blikjes lijken steeds minder vol te zijn) ga ik de was strijken. Totaal ongemerkt...terwijl ik La Lupe 'La Mala' hoor zingen met al haar passie, in deze hitte. Aaaaaaaaaayyy, zing ik dan mee aan het eind, terwijl de stoom van het stijkijzer me in het gezicht slaat. Normaal duurde dat programma maar een uur, en dat vliegt voorbij.
God, is het al zo laat? Heb de grote baas Pedro Arroyo meteen geschreven hoe blij ik was dat het op veler verzoek verlengd werd met een half uur! Tadaaa! En om 8 pm tot 11 uur Jazz Tropical van el Cacique... de beste Latin jazz...
Het moment dat ik al in bed lig, en ineens een te gekke bigband langs hoor komen. Klanken met bucketmutes, echt in een zetting die ik nog nooit gehoord heb. En dat el Cacique dan zegt: la big band de la doble-uwe-de-ere con JOe Zawinul... De vier seconden die het duurt voordat mijn hersenen registreren; het is de WDR Big Band uit Keulen, honderdachttien kilometer van mijn ouderlijk huis! Diós mío, sabroso mamá...
Ach en dat je er nu alleen vijf uur bij moet optellen, he, vanwege het tijdsverschil is een beetje wennen. Maar je hebt wel schone oren, hoeft niet te strijken en je kan volop meezingen! ¡Ze-ta noventa y tres... felicidaaaaades!
|
