Nog nooit had ik op een echt paard gezeten. Laat staan ermee in een ruig heuvelgebied begroeid met zuilcactussen, prikplanten en doornachtige bomen hobbelen. Toen we inschrijvingsformulieren moesten invullen bij de manege aan het strand bij Cay Hill twijfelde ik dus hevig. Toch maar liever een voettocht maken? Maar mede-eigenaresse Alexandra Halley van Lucky Stables in het Seaside Nature Park haalt me over. ‘Het zijn superlieve paarden, je hoeft je helemaal geen zorgen te maken.’
Ik moet mijn lengte en gewicht opgeven en dan helpt eigenaar Roderick mij op Bonita, een mooi glanzend donker paard van Caribische komaf. Hij heeft een stal van bijna 60 paarden, de meesten zelfs grootgebracht. Bonita blijft gelukkig braaf wachten tot iedereen op een paard zit. Als Roderick op zijn paard voorop gaat, volgen de andere dieren vanzelf en ze weten precies achter welke collega ze aan moeten lopen.
Gelukkig maar want de snelcursus paardrijden van Roderick is niet erg tot me doorgedrongen. Voeten in de beugels en hand aan de leidsels, dat heb ik ongeveer onthouden. Bonita stapt doodgemoedereerd achter haar voorgangster en trekt zich niets aan van mij. Ik vind het al lang best. We dalen eerst een stukje af naar het strand, en lopen dan langs een smal pad Cay Hill op. Het pad voert over een in zee uitstulpende heuvelrug naar Cay Bay.
Een zeebries brengt verkoeling. De paarden klimmen gestaag omhoog naar het hoogste punt. Roderick vertelt dat dit een ideale plek is om sunset picknicks te geven. Ver van de bewoonde wereld, lekker hoog en met een droomuitzicht over de zee. Met champagne in flutes, marshmallows roosteren boven een vuur bij zonsondergang: een heerlijke tijd terwijl de sterrenhemel zich aandient.
Langs steile paden klimmen de paarden omhoog. Linda, van onze groep de enige echte paardrijdster, rijdt achter me en geeft me nuttige aanwijzingen. ‘Je moet meer naar voren leunen, anders moet het paard zich teveel inspannen om naar boven te lopen.’ En bij dalen leert ze dat ik met mijn gewicht meer naar achter moet leunen en mijn hielen naar beneden moet drukken. Die aanwijzingen volg ik dankbaar op. Want ja, zo’n paard moet wel zijn best voor je doen.
Ondertussen gaan we door een prachtig gebied dat ruig begroeid is met cactussen, lage prikbomen, maar ook met een aantal oude katoenbomen. De lage avondzon kleurt de zandgrond diep roestbruin en de grijze boomstammen en groene struiken krijgen een intense gloed. Ik voel me een beetje Lucky Luke aan het einde van het stripboek.
Cay Bay is een mooie, verlaten baai. Jammer genoeg is de heuvel half afgegraven toen een projectontwikkelaar de eerste stappen zette om er een resort neer te zetten. Inmiddels ligt het werk stil en zijn de afgravingen de stille getuige van de grootste plannen.
We dalen weer af en onze paardencolonne gaat langzaam richting de manage, langs de elektriciteitsvoorziening van het eiland. Een industrieel complex dat eigenlijk misplaatst is op deze plek. Als je de andere kant opkijkt, is het wel net of je de natuur nog voor je alleen hebt.
Als afsluiting voor ons én voor de paarden gaan we zee in. Met paard en al. De schoenen gooien we uit en de dieren lopen het aangenaam verkoelende zeewater in. De paarden vinden het heerlijk en lijken geen haast te maken om er weer uit te komen. Als Roderick het teken geeft, loopt de stoet weer netjes achter elkaar aan naar de stallen.
Alexandra heeft in tussen onze slippers en sandalen verzameld. We stappen dus – een beetje nat van het zeewater – meteen weer in onze droge schoenen. Na zo’n tocht van anderhalf uur is het even wennen om weer op de grond te staan. Want, inderdaad, dat uitzicht vanaf een paardenrug, dat is wel wat. Hi, ha!

informatie: Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken .