|
Geschreven door Yvette Cramer
|
|
Wednesday 19 November 2008 |
 In het NRC las ik een artikel over de merkwaardige gewoonte van sommige mensen om aarde of klei te eten. Het blijkt een welbekend en bovendien al heel oud verschijnsel. Het heeft zelfs een naam: geofagie. Bij de Inca’s was het eten van aarde al in zwang, zij gebruikten deze aarde zelfs als ruilmiddel: er werd veel waarde aan gehecht. En we weten dat al in het oude China, Griekenland, Egypte en Sumerië aarde werd gegeten. Dat gebeurde in een religieuze setting en misschien ook als een manier om de honger te stillen.
Bij natuurvolkeren in onder meer Zuid-Amerika, Azie en Afrika is het eten van aarde nog steeds heel normaal. Sommige volkeren nemen bolletjes klei mee om op te knabbelen, andere volkeren maken een soort soep met kleiballetjes en in Afrika nemen zwangere vrouwen speciale soorten aarde in voor extra mineralen, zoals kalk.
Het blijkt namelijk dat het eten van klei of aarde heel gezond is. Voedingsdeskundigen ontdekten dat je lichaam zo mineralen binnenkrijgt zoals zink, ijzer en calcium en gifstoffen in het lichaam kan afvoeren. Dit kan doordat klei zich kan binden met ijzer, zink en koper.
Voor de vroegere Maya’s en tegenwoordig de Mexicanen, is het eten van – gereinigde – plakjes klei bijvoorbeeld een religieuze, spirituele aangelegenheid. Ondertussen hebben ze er ook lichamelijk baat bij want zo krijgen ze magnesium binnen. En het helpt tegen maagklachten.
Zo dragen Andesvolkeren soms balletjes aarde bij zich die ze in water oplossen als ze diaree of anderszins een ontregelde maag hebben. Hun alternatief voor Norit. Ook bentonietklei werkt op die manier goed om de darmflora op te peppen. Bentoniet lijkt zich te binden aan zware metalen en kan de darmfunctie weer in balans brengen.
Recepten voor aardballetjes of kleipap liggen niet voor het oprapen. Evenmin als het vinden van de soorten klei waarmee je in de keuken kan experimenteren. Zo las ik wel over een gerecht uit Peru, van de Aymara. Zij wonen in de Andes en serveren een dipsaus van klei bij de maaltijd.
Onder meer om giftige stoffen uit bepaalde aardappelen te neutraliseren. In de saus dopen ze namelijk wilde aardappelen in uit de giftige nachtschadefamilie. Natuurlijk is niet elke klei geschikt om te eten. Dat komt heel nauw. Goede klei ligt niet overal voor het oprapen.
Niet voor niets dat er daarom jaarlijks uit alle delen van Midden-Amerika duizenden mensen naar de heuvels in het oosten van Guatamala reizen. Hier staat namelijk de schrijn van de zwarte Christus de Heer van Esquipulas. Het is een heilige plaats waar oude Maya-rituelen en andere religies samenkomen en dat is niet toevallig.
De schrijn staat in een gebied met bronnen waaruit eetbare klei wordt gewonnen. Deze klei wordt door mannen uitgegraven. Vrouwen verwerken het via een arbeidsintensief proces tot eetbare kleitabletten die bijzonder geliefd zijn bij zwangere vrouwen. Behalve voor de zwangerschap schijnt deze heilige klei tegen van alles te helpen en je ook een gelukkig leven te bezorgen. Zo beschouwd is een hapje aarde, opgelost in je favoriete drankje, helemaal geen slecht idee.
Bronnen: Aardappels met kleisaus in Peru, Ode, Voeding.web-log.
|
