 De verhalenbundel van May Peters verscheen vorig jaar tegen het einde van de zomer. Sindsdien ligt dit boekwerk op mijn nachtkastje. Het is niet zomaar een boek, wel èèn met een therapeutische werking. Toen ik het voor het eerst in handen kreeg, begon ik meteen in te lezen. Maar al gauw besefte ik dat het geen boek is om in èèn keer te lezen. Het is een boek dat je iedere week een brief uit leest. Het zijn verhalen die je ’s winters de warme zomerdagen laat beleven of de dagelijkse stress doet vergeten. Je vraagt je af waar ligt het aan? Zijn het de grappige bewoordingen waarvan je ondersteboven raakt of zijn het de beelden die het daarbij oproept. Wat is het magisch concept van de schrijfster?
Een voorbeeld: …,,Ik volgde de witte streep in het donker, afslag Carolina. Die moest ik hebben. En plots zag ik pal voor me een wegversperring opduiken. Vroem, naar links de autoweg op. Tjonge, jonge ze geven hier ook niks aan van te voren.’’ Op zo’n moment heb je als lezer het volgende beeld in je hoofd: het gaat om een grote Amerikaanse Lincoln die tweeduizend dollar had gekost en voor die prijs nogal wat mankementen op de weg kan vertonen. Door al die gebreken, verwacht ze dat de auto – waarvan het dashboard op zo’n Star Trek-apparaat lijkt – elk moment in de lucht vliegt. Dan moet je als lezer ongeacht het tijdstip en omgeving in lachen uitbarsten.
Het zijn de lachwekkende situaties die vaker in haar leven voordoen. Zelf maken wij dat ook iedere dag mee, misschien niet zo extreem, alleen kijken we er anders tegen aan. Het is de entourage er omheen die het zo bijzonder maakt en ook de manier waarop het wordt verteld. En daarin onderscheidt Musica Maestra zich van andere boeken. Als schrijfster hoef je niet een beetje geschift te zijn of in de loop der jaren geworden, om dit allemaal op een gekunstelde manier op te schrijven. Het zijn ervaringen, stresssituaties, kopzorgen, overpeinzingen, uitlatingen, roddels en straattaal die levensecht zijn. Ze komen regelrecht uit het hart van een muzikant die het kille Europa verruilde voor een warmer oord in het Caribische gebied.
Bij het lezen van de anekdotes komt een geweldige woordenstroom op je af, die je als grote zeegolven meesleurt van het ene in het andere verhaal. Nou verhaal, het zijn brieven die ze naar het thuisfront stuurde. En wat voor brieven? Brieven waarin je een ander wat meegeeft over een stuk cultuur, gedragingen, mentaliteit, straatcultuur en zingeving. Kortom, het leven in een ander deel van de wereld, onder Amerikaanse vlag, dat maar weinig gelijkenissen vertoont met New York, Miami en San Francisco. Zelfs in een gesprek moet je vaker van het Engels naar het Spaans overstappen of andersom. Het zijn de belevingen, de droom van elke Puerto Ricaan om zich als een Latino te gedragen en af en toe toch een beetje Amerikaans te voelen. Het is die schizofrene leefomgeving die je tegenwoordig in alle grote steden herkent. Stadsproblemen waar alleen een blik psychiaters tegen bestand is.
Música,maestra! is een boek dat je het hele jaar door kan lezen en met trots iemand kado kan geven. Vergeet het maar al die dure sessies bij de relatiepsycholoog. Met dit boek red je het wel in je eentje. Bij het lezen van de brieven verdampen alle zorgen in een mum van tijd. Het is komisch, hilarisch en vooral onderhoudend. Het boek telt 43 brieven in maar liefst 266 pagina’s, en leent zich uitstekend voor een film. Ik kijk nu al uit naar het volgende boek en ben benieuwd hoe ver de schrijfster zal gaan in haar vertellingen. Het zal mij niet verwonderen dat dit boek een derde, vierde, achtste druk en meer zal beleven.
Música,maestra!
May Peters
ISBN 9789077557525
Uitgeverij Totemboek
Prijs: 18,95
www.maypeters.com
|
